’t Was lekker wéjr, in de déjr van ’t skuurtje stòn òp. We zàgge ûis Nelly dus al an kòmme renne ûit de kéjke vedoan. As ze wet biezôenders ad, kòn Nelly niet mâir rustig lôpe, dan möst ze renne.

“Oor dan, d’r is ’n nuwe radio!” riep ze al vanof de àchterstrâit.

Nau adde we al ’n têidje ’n mooie nuwe radio in ûis stân, òp ’n apàrt kàssie in de nis ôender de trap. ’t Klane auwe, brûin-bàkeliete radiootje wet of altêid òp ’t dressoir stân ad, mòchte we nau in ’t skuurtje êbbe véjr ôender ’t gàrnpelle. Dan stòn ie gezellig òp de Arbeidsvitaminen. Dus dut kòn niet ôever ûis radio gân. Moar Nelly kwam net bêi me pietje Aagt vedoan in dâir ad ze van de jònges oord dat er ’n nuwe radiozender kòmme was: Radio Veronica. Véjl mooiere meziek in de âile dàg déjr, niet inkelt ’n uurtje in de òchend. Van dat mòment of adde wêi ôender ’t gàrnpelle Veronica òpstân.

Moar wâiròm zatte we âigelijk in ’t skuurtje te pelle? En òp ’n vrêie òchend in de vekantie? Nermoal dâne we altêid ’s òches vroeg pelle, véjrdatte we nâir skôl toe ginge. In gewôn in ûis, òp de tafel. Moar nau zatte we ier in ’t skuurtje en nàg wel vrêiwillig, zôender dat me moeder ad oeve ergewéjre òm ûis van bêd of te krêige.

Ik dink dat de toekerêi ’n goed jâir ad, zôdat me moeder ’t niet mâir nôdig vôen òm mit die verrekte gàrn ’n poar dubbeltjes bêi te verdiene. Gien mins dân dat véjr ze lol, want zòk lekker werk was ’t niet mit al die stànk in ûis. Moar wêi, ûis Gaartje, Nelly en ik, adde best wel trek in ’n poar extra dubbeltjes. ’t Was vekantie en dus kwam de kerremes eran. We begònne òp ’n léjftêid te kòmme, dat die gulde kerremesgeld van me moeder en die kwàrtjes van ôtje en bessie al erg gànk òp wazze: de kéjkwalk, de zwéjf, de Turkse skòppel, de autôtjes… Âir je ’t wiste ad je gien geld mâir ôever véjr de grêipkroane, de ballegooitent of de skiettent. In dan möst je ôk nàg ’n zuurstok en ’n kanéjlstok kôpe. Plus toch minstes twâi grôte êisies van ’n dubbeltje. En ôeliebolle!

Ik wéjt niet mâir oe of we òp ’t idéj kòmme wazze, moar me moeder ad ’t goed vôende datte wêi mit ze drietjes véjr ûis âige kerremesgeld zauwe gân pelle. Moar dan niet in ûis: “Jelûi gâne moar in ’t skuurtje zitte”.  In gelôf ’t of niet, moar dat was nàg gezellig ôk! Jannie (nàg gien Grôtjan, want Klaanjan möst nàg gebore wòrre) kwam ôk of in toe anskûive, al was die er âigelijk nàg te jòng véjr. Je adde niet véjl an ’m, moar nau joa, toe dan moar, êi dân ôk ze best. In as me moeder kloar was mit ’r werk, dan wier ’t âilegoar ’n fâist. Dan kwam ze ûis elpe in dan wazze we zô déjr die âile kist gàrn éjn.

Erg véjl verdiende we d’r niet an, in dat möste we dan netuurlijk ôk nàg mit ze drieë dâile. Moar alliendig al ’t idéj dat je je âige kerremesgeld bêi mekoar peld adde, maakte datte we ûis âige erg grôt voelde. We oefde niet mâir òm de averklap te béjdele. “Màg ik nàg ’n kâirtje in de zwéjfmôle? Ê toe nau, màg ik ’n lolly kôpe?” Me moeder was ôk blêid dat ze zô van ’t ergste gezéjr ofkòmme zau. Docht ze.

In dan de kerremes zelf. Kwamme de wages d’r al an? Zau er dut jâir wéjr wet nuws wéjze? ’n Spôkûis of zô? Zau ik nau eindelijk zelf, òp me ientje, in de bòtsautôtjes màgge? “Ik durf ôk al best ûis Nelly méj te néjme, oor. Ik zel echt wel véjrzichtig wéjze mit ’r”. Toe dat ’t zòver was, dân ik netuurlijk âilegoar niet véjrzichtig, want oe skriller oe béjter in oe àrder bòtse oe mooier. Moar dat wel allegoar van me âige, âirlijk verdiende dubbeltjes.

In azze die dan éjvegoed òpraakte, kòn je netuurlijk altêid nàg effies bêi ’n ôtje of bap gân kêike of er bêi zullie niet nàg erges in ’n skûil ôekie van d’rlûi portemennéj ’n bêitje kerremesgeld véjr ûis zat.

Sijmen Tol

Ûit: Bedakkertje, lente 2026