’t Möst ’n biezôendere dàg wòrre. De préjsident van Ôsterêik kwam òp stoatsbezoek in Néjderlând in dan zau ie ôk Vòlledam andoen, same mit kôningin Juliana. Ik wéjt niet wie of ’t bedocht et, moar ’t was ’n mooi plan: alle kêindere van de drie ôgste klasse van alle lâigere skôle bêi mekoar kòmme lâite òp de dêik in dan, azze de ôge gàste ankwamme, mit ze alle ’t Ôsterêikse volkslied inzette.

Wéjke vantevéjre wazze we begònne. Mâister Beumer ad beoorlijk wet moeite òm ûis dat làstige Dûits ’n bêitje fatsoenlijk ûit te lâite spréjke: “Land der Berge, Land am Strome, Land der Äcker, Land der Dome”. Ei et ôk nàg ze best dân òm ûis ûit te lêgge wet of dat nau betéjkende. Oe of dat in oare klasse in òp oare skôle gân is, wéjt ik niet, moar òp 19 maai 1961 was de vierde klas van de Jôzefskôl B d’r kloar véjr: wêi kònne ’t Ôsterêikse volkslied zinge.

’t Was ’n zònnige vrêidegòchend. Niet zò kaud, echt ’n lekker lenteweertje. De âile dêik stòn vòl. Vanof Van Diepen tot minstes an de ofslag kòn je lôpe ôever de ôfde van de skôlkêindere. Ik ê ze niet teld, moar ’t moete d’r ònderde wéjst ê. In nâist de klokkepoal adde ze ’n béjn bauwd. Ik dink dat er òp die béjn ôk nàg ’n kist of ’n platförm stân et, in ieder geval kòn je de bôevemâister dûidelijk zien. Mâister Doede, êb ik altêid docht, moar meskien was ’t wel ’n oar.

We möste làng wàchte. Zô gâit dat mit ôge piefe die âirst nàg erges oars vedoan kòmme moete. Iniene begòn ’t ònrustig te wòrre. Iederien kéjk dezelfde kânt òp in joa oor, déjr ’t avegat kwam ’n pràchtig luxe zaaljàcht de ave invoare. D’r was gien vuurwerk bêi, moar vedder léjk ’t net de intocht van Sinterkloas. Àchterof êb ik begréjpe dat de kôningin in die préjsident toe nàg egâil niet an boord wazze, moar dat ze die mit dat jàcht òpoale kwamme.

In toe begòn die bôevemâister dâir òp de béjn ze àrme òmôg te stéjke. Dat was ’t ofgesprôeke téjke: de bôevemâister zau angéjve wannâir we möste beginne te zinge. Dut was ’t ‘moment suprême’, nau zauwe we lâite ore oe goed Vòlledammer kêindere dat volkslied zinge kònne. De bôevemâister zette in… en iederien bléjf stil. Dôdse stilte òp de dêik. Inkelt de dunne stem van de bôevemâister was te ore en wet die ôk za of zòng: ’t verdwéjn in de wind. Ik kéjk òm me éjn, oare jònges kéjke mêin in mekoar an, moar gienien durfde te gân zinge. ’t Bléjf dôdstil.

Gelukkig et die préjsident nàg wel ’n mooie Vòlledamse pòp anbôede kréjge van ’n poar masies die zelf ôk in ’t Vòlledams wazze. Dat wéjt ik zéjker, want dâir binne fôtôs van.

Ik wau netuurlijk nàg wel effe precies wéjte wet of ôk alwéjr de doatum van dut mislukte kêinderkoor wéjst was. Dus dan gân je zôeke in auwe krânte òp de website van delpher.nl. Ad ik dat moar niet dân! ‘Een goed verhaal moet je niet doodchecken’ is ’n bekende journalistieke ûitspraak. Moar nau kwam ik dus krânteverslage téjge wâirin ze beskréjve adde, oe òntroerend mooi dat kêindergezàng wéjst was in dat de Ôsterêikse préjsident âilegoar andân was toen ie ze âige volkslied oorde. Moar wàcht ’s effe, ik wéjt absoluut zéjker, dat we NIET zònge ê! Ik was temet déjr de stiene van de dêik éjn zàkt van skaamte! Oe kònne ze dan skrêive dat we zò mooi zònge adde? Was die journalist er âigelijk wel bêi wéjst, of ad ie gewôn ’t programma van die dàg ôeverskréjve? Of adde de masies van de zusterskôl meskien wel zònge? Dat zau nàg kenne, dat er bêi zullie ’n zuster òp ’n béjn stân ad in dat ’t dâir wel goed gân was.

Sijmen Tol

ûit: Bedakkertje, zomer 2025