Moeder, màgge wêi ôk ’n kàrsbôm?

’n Kàrsbôm?! Nâi vriend, dat ken niet.

Wettan niet? Ik vêin ’t zò mooi. En ’t is toch al temet Kàrs?

Kàrsbôme binne véjr de eidene. Dâir doene wêi niet an.

Moar bêi Kéjs de Géjs stâit ôk ’n kàrsbôm in ûis…

Joa, Kéjs de Géjs is geriefemâird, dat binne ketters. Wêi krêige gien kàrsbôm.

            Ik ging niet dôd van de  ònger in me vingers wazze ôk niet bevroere van de kau, moar nes ’t masie mit de zwavelstokkies ad ik mit grôte ôge bêi de groenteboer véjr ’t raam stân. Me néjs téjge ’t glas drukke ad ik niet durfd, moar ik ad wel erg ofgunstig nâir binne stân glure. Zò mooi as dat was! Zò’n ôge, groene bôm vòl mit glinsterende ingeltjes in toeters. In ’n pràcht van ’n piek d’r bôeveòp. Nes die prentjes in de bôekies die me moeder léjze dân. In òp die prentjes dâne d’r dan ôk nàg kaarsies in die bôm brânde in alle grôte minse in kêindere stinge d’r òméjn in iederien kéjk blêid. Toch wel erg, oor, dat dat allegoar eidene wazze die in de el kòmme zauwe.

            Gelukkig wazze wêi katheliek in azze we gien dôdzôende dâne, zauwe wêi wel in de éjmel kòmme. Dus dâiròm adde we nau ôk zòn mooi kribbetje òp ’t dressoir stân mit groen mòs òp de vloer in ingeleâir òp ’t dàk. Bôeveòp dat dàk sting ’n ingel mit ’n soort sjerp in ze ânde. Òm ’t stalletje éjn allegoar erders in drie kôninge in allerlaai bâiste. ’t Mooiste bâist was de keméjl. Die lòg òp ze knieë mit ’n pràchtige zwàrte man d’rnâist mit rêike klâire an. En in ’t stalletje zelf lòg netuurlijk ’t kêindje Jéjzus mit Maria en Jòzef àchter ’m in dâir wéjr àchter de os in de éjzel. Azze we ’s âives òp bêd ginge, mòchte we ’t kêindje Jéjzus nàg effies toedekke zôdat êi ôk lekker slâipe zau. Zòkke mooie kribbetjes adde de geriefemâirde netuurlijk niet. Éjvegoed jammer dat die dan wéjr wel ’n kàrsbôm êbbe mòchte.

            Moar me moeder ad netuurlijk gelêik: in de kerk stòn ôk gien kàrsbôm moar wel ’n verskrikkelijk grôte kribbe. Temet net zò mooi as ’t kribbetje bêi ûis in ûis. Of meskien wel nàg mooier, want dat kribbetje was wel tien kâir zò grôt as dat van ûis – je kònne d’r zelf in stân! Wet adde we toch ’n geluk dat wêi ’t echte gelôf adde!

            ’n Jâir loater was ’t wéjr temet Kàrs. ’t Kribbetje kwam wéjr van de vliering of. Alle skâipies in de erdersôend oalde we ûit d’rlûi vloeipepiertjes vedoan in we gavve ze ’n mooi plekkie òm de Alige Femilie éjn. Òp de zòvéjlste zéjneg van de Advent ging ik mit me voader nâir de kerk. Ik kéjk me ôge ûit. ’t Grôte kribbetje was wéjr òpsteld in nàg véjl mâir! Ik wist niet oe gànk ik ûit de kerk vedoan nâir ûis vliege möst.

            Was er ’n brieveàctie wéjst in de Nivo? Was de biskop mit de pestoor kòmme proate? Ad paus Pius XII net de encycliek ‘Admirabilis Arborem Natalis’ ûitbrocht? God zau ’t wéjte, moar oe ’t ôk zat, ik wist niet oe gànk ik ’t an me moeder vertelle möst.

Moe, d’r stâit ’n kàrsbôm in de kerk! Zò grôt, âilegoar tot ’t dàk an toe! In d’r stân ôk kaarsies in.

Dat jâir adde wêi véjr ’t âirst ’n kàrsbôm nâist ’t kribbetje stân, nàg mooier dan bêi Kéjs de Géjs. Vòl mit ingele in toeters in ingeleâir. ’n Skitterende piek òp de top in kaarsies die we of in toe anstéjke mòchte.

Sijmen Tol

ûit: Bedakkertje, winter 2024