Véjrig jȃir oktôber kràgge we ‘t idéj òm ûis vȇifintwintig jȃir auwe kéjke te lȃite renòvéjre. Renòvéjre…ik zien de trauwe léjzers in podcastlûisteoars ûit ûis dörp òngelôvig derlui véjrôfd frònze. Wȃiròm nau niet metien de boel erûit jekkere in dan lekker alles nuw? Nau gewôn, òmdat de auwe kéjke van Dûise makelij is in dus gründ- und pünktlich hergestellt. Trauwes, wȇi binne van de duurzame perochie, dus wȃirom niet de nàg goeie dȃile ergebrûike in wet auds wéjr as nuw make? Ik wau ȃigelijk alliendig ‘n nuw rèchbaankblad in dan ‘t liefst zò’n auwerwesse greniete. Moar je wéjte zéjker wel oe of ‘t gȃit: van ‘t ien kòmt nau ienmoal wet oars in zô kwam ‘t dat niet alliendig de kéjke anpàkt wier, moar ôk de bôeve- ín ôenderverdieping ‘n fris likkie vörf kràgge.

Al mit al duurde alles natuurlijk véjl lànger as we docht adde. Toen de stukedoor – mit ‘n lantâirntje zocht ín vôende – kòrt véjr de ofgesprôeke doatum gewôn effe za dat ie ȃirst nàg effe òp vekantie ging, wist ik niet mȃir oe of ik ’t ad. Ik begòn flink tekȃir te gȃn téjge mȇin man. Die ad de stukedoor òp de tribune van ûis FC Vòlledam wéjte te strikke in ‘n gemoedelijke sféjr van auwe-jònges-krintebrôd. Dut kòn die gàst toch niet make?! Zêgge dat je kòmme, in dan – godsamme –  toch moar niet!  Zô gân je toch niet mit je klânte òm? Ze dinke zéjker datte ze alles make kenne, òmdatte ze, nes ‘n goeie skilder, lôdgieter of timmerman zò verdòmd moeilijk te vêinde binne. In trauwes: ik ad al niet biezôender véjl òp mit ‘t béjld van ‘n stukedoor. Dat binne toch van die rechse rauwdauwers van kȃirels die je ûiskamer mit véjl bomboarie  inklosse kòmme, òp skoene vòl alf opgedrôgd gips of cement of wet ‘t ôk is wet ovve ze òp de mure kwàkke kòmme.

Lȃite we ‘t eròp auwe  dat ik nàgal véjringenôeme in mit àrgusôge de jòngeman bekêike dân die òp dinnesdàgòchend vroeg ze werkbus pòntificoal òp de stoep zette dȃn. ’t Zel mȇin benuwe, docht ik mit samegeperste lippe, me ôfd vòl annames in véjroordȃile. In oe gênant, wet kràg die zelfverkloarde wȇize in déjrléjfde vrauw wéjr ‘n léjvenslessie te verdure. Want déjze stukedoor was namelijk niet zômoar ‘n stukedoor. De poar uur dat of ie bȇi ûis in de kéjke stuke dân, veroorzaakte ‘n soort van sensoatie bêi mȇin wet of ik absoluut niet van tevéjre verwàcht ad. Dut was ‘n vàkman die wist wet of ie doen möst in die ònbevànge de rûimte instapte. Die ûis ankéjk in metien zàg wet of ie véjr vlaas in de kûip ad. Ik zwéjr ‘t je: ‘t léjk wel of ie mit ze déjrdringende ôge zien kòn wet of ik allegoar ôever im docht ad. Ȇi dȃn lûid làchend me plage mit me linkse krȃnt, mȇin linksgeoriëntéjrde miening wet of ik toch vrȇiûit durfde te verkòndige. We adde diepgȃnde gesprekke ôever ûis femilies, ôever ‘t dörp in ôever de òpvoeding van ûis kȇindere, die van mȇin volwàsse in die van im véjl jònger. We wazze ‘t ȃigelijk verboazingwekkend vaak iens!

Ei werkte netjes in as ‘n Michelangelo, mit vloeiende, temet sierlijke bewéjginge. Mit ‘n eldere bàriton zòng ie lûidkȃils méj mit alle evergreens in The Cats òp de radio. Ik wau ‘m temet spòntoan ûitnôdige òm bêi ûis òp ‘t koor te kòmme zinge, moar ik slikte ‘t in. We adde in kòrte tȇid ‘n goeie bând opbauwd, ik kòn gànk te ver gȃn.

Ik ȇ véjr déjze stukedoor gien môend-tot-môendreclame te make, ei et immers werk zat. Moar ‘n sympethiek stukkie ôever im skrȇive in véjrléjze doen ik mit alle liefde.

Skréjve déjr Gudy Koning-Van den Hogen