Ôever de âile wéjreld bestâit er ôender vrauwe, van alle rasse en stânde, ’n erg erkenboar in verbêindend ôenderwerp van gesprek. Stel je de situoatie véjr: zet een poar zusse of skônzusse, vriendinne, colléjga’s of buurvrauwe bêi mekoar en néjge van de tien kâir gâit ‘t ôever ‘t zelfde geliefde topic. In dan êb ik ‘t niet ôever de còmmunicoatiestrôme wâirin dâild wòrt wie of ‘r in verwàchting, ziek of in de mood véjr skaaie is, Niet ôever de kêindere in dat die van mêin dat niet doene. Wêi lôpe niet zò gànk te kôp met ûis zieleroersele. Zêgge absoluut niet gànk ‘wâir ‘we ’t allegoar van doen’ moar we binne wel nuwskierig oe die van de  ôeverkânt de zòvéjlste verbauwing of splinternuwe autô toch kenne beköstige. Jullie êbbe ’t vàst al roaie. Wâir wêi vrauwe ’t alderliefst ôever proate, mekoar ammoar in de réjde valle mit ammoar nuwe véjrbéjlde,  wairbêi we mit ûis ôge rolle en ‘t gelàch en gezucht de kamer vulle.

Al die doppies van tandpastatubes, die nàg slêimerig op de rând van de wàsbàk lêgge. Iedere dag wéjr diezelfde kéjkekastdéjrtjes in loades die òp blêive stân. De stoel van de tafel die niet anskôeve wòrt; of ’t bördje en kòffiekoppie, die wel van de ûiskamer nâir de rechbaank verploast wòrre, moar die dan nooit in de ofwàsmechine terecht kòmme. De léjge brôdzàk of ’t melkpàk nâist de brôdplànk. ’t Nàchtelijk snurke, in – as je dâirôever klage – metien de òntkenning. In ‘n vrauw wil écht niet ammoar zéjre, moar effe serieus: er binne toch echt grenze an ûis temet grenzelôze geduld. Dat lûie paniekerige rôepe ‘wâir is mêin dut-of-me-dat’, erlûi befaamde rûimtelijk inzicht wâir of ze dan geniens ‘n krânt méj òp kenne tille,  wâirôender dan – verrek! – de autôsléjtels lêgge.

Die zéjnegòchend wazze we mit ’n gezelskap van zusse, dochter in nicht op bezôek bêi de jòngste dochter die net verûisd was. Éjmels gezellig mit ’n koppie in ‘n taartje, de vàrse skônzôn (of skönzön, wet je wille) as ienige man ôk an de tafel. Êi zit ’n brokkie vedderòp, want erg verkauwe, in ei is verboasd ôever zòvéjl vrauwelijk verboal geweld in vòlume. Let moar es òp, as vrauwe samekòmme in ien rûimte, skiete ûis stemme vier octave in ’n zôetje déjcibelle de lucht in. Nâi ’t lûie bewôendere van ‘t âile ûis, inclusief nuwe kòffiekoppies in klâid, kâire we wéjr veròm nâir de tafel in gâne we metien déjr òp ûis favoriete ôenderwerp: ’t wel en wéj van ûis wéjderelfte. In we merke al gànk ’n nuwe gemienskappelijke dâiler: álle manne êbbe de vervéjlende gewônte òm te slurpe in te knàrse bêi ‘t éjte wet of ze al temet àchter de kieze êbbe as derlûi vrauw nàg moet beginne.

We zauwe éjwig déjr kenne gân mit déjze klaagzànge, mit ûis ôge stemme al àrder giechelend. Véjrbéjlde genòg. Bêivéjrbéjld ’t cliché  dat ’t moar goed is dat manne gien kêindere oeve te krêige, oars zau de bevolkingsgroei nâir benéjde keldere. Of wâiròm manne zo gànk met jêi-bàkke gooie wannâir derlûi vrauwe ‘n kâir wet zêgge. Moar wéjt je wet of ik âigelijk dink? Ik dink dat ‘r àchter dut gemopper en gemekker van vrauwe ôever erlûi manne ‘n soort van verbörge òntroering zit. Zòlàng wêi nàg zò àrtstochtelijk kenne klage ôever de gekkigâid van ûis manne, zit ‘t met de liefde wel goed. Zô van: ‘t is of in toe ‘n vréjmd in làstig exemploar, moar ‘t is wél MÊIN EXEMPLOAR.

Skréjve déjr Gudy Koning-Van den Hogen