In Mònnickedam êbbe ze de Sinterkloas nàg niet ûitzwaaid of alle playlists lôpe alwéjr vòl mit Jingle bells in White Christmasses tot je d’r misselijk van wòrre. In as je al ’t Néjderlânse drukwerk mit ploatjes van ’n witte Kàrs veròm zauwe kenne tôvere tot bôme, dan zau âil Néjderlând wéjr ien grôt bòs wòrre. Moar oe vaak êbbe we dat ier nau, ’n witte Kàrs? Zelf bin ik al dik in de zéjventig, moar ik dink dat ik an ien ând genòg ê òm ze te telle. Nau toe dan, meskien nàg ien vinger van me oare ând.

Ik moet ’t moar òpbiechte: as ’t ôever de Kàrs gâit, bin ik gien romanticus. Bealleve die iene kâir.

Sinds ’n poar moande sliepe me twâi zussies in ’t àchterste kamertje. Me auste broertje lòg nàg in de wieg en die oare twâi wiste nàg niet dat ze gebore wòrre zauwe. Dus ik ad ’t véjrste kamertje véjrlôpig véjr me âige alliendig. Jammer genòg ad ik toe nàg niet in de goate wet of ’n luxe of dat was. Moar dâirdéjr kòn me voader die nàcht inkelt mêin wàkker make, zôender dat ie òp de oarene oefde te lette.

“Kòm ’s ier, jònge”, za die en in me pyjamaatje zette-n ie me òp ’n stoel véjr ’t raam van ’t ûiledàkkie. ’t Raam dân ie wêid òp.

“Oor dan!”

D’r viel dikke snuw ûit de lucht. De âile strâit bûite was wit in ’t ûis van de Jôd an de ôeverkânt kòn je temet niet mâir zien. Grôte vlokke kwamme zàchies nâir benéjde dwàrrele. ’n Pràchtig gezicht. In toe oorde ik ’t: van de kânt van de kerketore of oorde je tròmpetters die kàrsliedjes spéjle dâne. Stille nacht, heilige nacht. De herdertjes lagen bij nachte. Komt allen tezamen. Dat werk. ’t Was zò mooi, dat ik geniens in de goate ad oe kaud ’t was in me pyjamaatje.

“Dat is Fréjrik”, za me voader.

Ûis buurman, Fréjrik Verrôelie, zat bêi ’t körps. Déjr de dunne mure tusse ûis ûize éjn oorde wêi ’m geréjgeld oefene òp ze tròmpet. ’n Jâir of twâi dâirvéjr adde ze wet nuws bedocht: in de nàcht van Âirste Kàrsdàg zauwe ’n poar tròmpetters véjr de nàchtmis ûit in de kerketore klimme in dan déjr de galmgoate éjn kàrsliedjes spéjle. Zô kwamme de minse alvast in de goeie stemming véjr die fâistelijke mis. In die têid was ’t echt nàg ’n nàchtmis, ê. Die begòn òm drie uur ’s nàchs!

In de òchend van Âirste Kàrsdàg 1956, òm ’n uur of alf drie ’s nàchs, begòn ’t toe ôk nàg te snuwe. Dat was zò mooi bêi mekoar dat me voader me dâirvéjr wàkker maakt ad. ’n Vòlléjdig sprôekie was ’t, wâir ik zéjventig jâir loater nàg van geniete ken.

Sijmen Tol

Ûit: Bedakkertje, winter 2025